Zeg maar alles vanaf 'American Fool' uit 1982. Betere roots-rock dan Mellencamp kan je niet krijgen. En éénmaal slechts deed de 'Little Bastard' Nederland aan om een concert te geven. Op 20 januari 1988 in het deftige congresgebouw in Den Haag.

Dat weet ik nog precies, want ik zou destijds met mijn vriend en drinkebroer Gerard Hendrik naar 's-Gravenhage gaan om dat concert bij te wonen.

Alleen zijn we er nooit geweest, want het was bereslecht weer die dag, met sneeuwlagen van een meter hoog en een centimeters dikke ijslaag op de A58. Niemand waagt z'n leven voor John Mellencamp, toch ? Zeker niet in een Opel Ascona van tien jaar oud met slechte bandjes.

Natuurlijk hadden we wel flink de pest in, want het bleek een legendarisch optreden geweest te zijn. Mellencamp in bloedvorm, de band ook en het publiek was het meest verrast door de haardos van John. Hij had het tot op z'n rug laten groeien om iedereen er effe fijn op te wijzen dat de hippie in hem ook kon rocken.

En gelukkig bleef hij maar goeie platen produceren, en 'Scarecrow' is wel een van z'n betere. Die heb ik ook nog op elpee en de daarvan getrokken singles ook. Want hij zong 'I was born in a Smalltown, probably die in the same Smalltown'. En dat was precies wat ons boertjes uut Beveland zo aansprak. Gave gozer, die Cougar.

Ooit kreeg ik een video van 'm in handen, via de uitleenbibliotheek in Middelburg. In die dagen mocht je die veertien dagen lenen voor een paar gulden en dat moest je hem teruggeven aan André. Hij was tenslotte de baas van die toko. Alles geprobeerd om die video te pakken te krijgen, maar nul komma nul resultaat. Weet je, bol.com enzo bestond nog niet.

Maar ik had een collega die heette Arend. En die was niet helemaal goed. In de zin van dat Arend alles had en kon. Hij kon prachtig paintbrushen. Hele autodeuren nam hij mee naar het werk alwaar hij op z'n bureau aan het werk ging met de paintbrush. Of zingen. Kon-ie ook. Vond hij zelf tenminste. Of drummen. Midden in de nacht ging Arend met een geleend drumstel in een joekel van een lege loods zitten timmeren. Die teringherrie moesten ze bijkans in Engeland ook gehoord hebben.

En hij had meerdere video-recorders. Daar kon Arend voor mij wel even de 'Mellenacamp video' kopiëren. Ik wist niet wat ik zag toen ik bij hem thuis kwam. Een riante woonkamer vol met video's. Gekopieerde. Meestal ( zo'n 99% ) van blote mevrouwen. Maar goed, het karwei was geklaard, het origineel terug in de bibliotheek, en ik had mijn 'Mellencamp'.

Foutje. Er stond helemaal niks op mijn tape. Ik denk dat Arend vergeten was de rec knop in te drukken. Ik ben niet meer teruggegaan want de bibliotheek ging over de kop en ook nog eens failliet. Kon je video's en albums voor een habbekrats opkopen. Dus had ik mazzel en toch de zo fel begeerde tape in mijn bezit. Het origineel nog wel. Als de koningin zo rijk voelde ik me. Geweldig.

Anno nu draai ik geen video's meer. Nog wel platen. Ook 'Scarecrow' natuurlijk en dan het liefst 'Smalltown' of 'Rain On The Scarecrow'. En dan snoeihard natuurlijk.